Ik zag het meteen toen ze binnenkwam… hoofdpijn, moe, gespannen.
‘Vertel…’ zeg ik nadat ik een kop thee voor haar neerzet.
Ze slaapt slecht. Maakt zich zorgen. Deze keer niet om haar kwetsbare zoon, maar om haar jongste. Die duidelijk niet goed in z’n vel zit. “Als ik vraag wat er is, komt er niets uit. Maar ik voel gewoon dat er iets is…”
Ze vertelde het al eerder…hoewel hij dol is op z’n broer, zegt hij soms dat hij best enig kind had willen zijn. Dat doet pijn. Maar ze begrijpt het zo goed.
Maar zegt ze met een zucht…’Ik doe m’n ademhalingsoefeningen trouw en ik pak m’n rustmomenten. Ik wil niet weer zo ver wegzakken”.
Kijk, daar gaat het om.
Ook na een klanktraject waarin je je balans hebt hervonden, komen er momenten dat de stress weer opduikt. Dat hoort erbij. Maar… doordat je de signalen nu eerder voelt, kun je ook eerder ingrijpen.
Wat leerde zij in haar traject?
Dat stress niet verdwijnt door nog harder te denken over oplossingen. Of door je gevoelens weg te duwen. Het gaat over de weg terugvinden naar je lijf… weer diep kunnen ontspannen. Dan ontstaat er innerlijke rust en voel je wat er nodig is… Voor je zoon bijvoorbeeld en voor jezelf… Vanuit die plek groeit vertrouwen. En dat… dat is het beste stressmedicijn.
Daarom blijft ze regelmatig komen. Omdat het haar helpt bij zichzelf te blijven.
Als ze weggaat, ziet ze er anders uit. Ontspannen. Haar schouders lager, een heldere blik. Voeten op de grond.
En jij?
Wat helpt jou als de stress opduikt?
Neem even de tijd om erover na te denken. Het antwoord zegt veel over hoe je ervoor staat.
