Laatst sprak ik met mijn vriendin Els. We kennen elkaar 40 jaar en hebben samen al heel wat meegemaakt. Toen haar man onverwacht overleed, bleef ze achter met twee jonge kinderen.
Inmiddels is ze 70 en ligt die periode ver achter haar. Maar één ding stoort haar nog steeds: dat mensen haar destijds voortdurend vertelden hoe moedig ze was… dat ze het zo knap deed met haar kinderen… dat zij het zelf nooit zouden kunnen.
Precies dat wat jij ook met regelmaat te horen krijgt.
En ik weet dat dat vaak irritant is.
Want hoezo moedig… je doet het gewoon omdat het je kind is.
Is het een keuze? Nee.
Doe je het met liefde? Ja.
Je bent sterk… Je zet door… Je gaat tot het uiterste… omdat dat nodig is.
Maar ik zag het bij Els en ik zie het bij moeders in de praktijk: achter die kracht schuilt onzekerheid, verdriet, eenzaamheid. En ben je bovenal doodmoe.
Maar dat laten zien… dat is weer een ander verhaal.
Je weet dat mensen daar vaak ongemakkelijk van worden.
Kwetsbaarheid tonen vraagt moed. En soms heb je die energie niet. Of denk je dat ze je toch niet snappen.
Maar toch, soms is het goed om die sprong te wagen en het sterke masker af te zetten.
Je hoeft niet altijd sterk te zijn… je hoeft ook niet te kiezen tussen sterk of kwetsbaar. Wie kwetsbaar durft te zijn wordt juist sterker.
Omdat het verbinding oplevert… niet alleen met een ander maar ook met jezelf.
Door hardop te delen wat er speelt, geef je lucht aan al die gevoelens die je vaak niet aan het woord laat.
Daarmee maak je ruimte, lost die spanning bij je maag op en kun je weer helder denken.
Jij bent een kei in goed kijken en luisteren naar je kind…
Durf je ook zo te luisteren en kijken naar jezelf?
