Soms kom je een zin tegen die blijft hangen. “Ik blijf liefdevol lawaai maken…” las ik laatst in een blog van een moeder die, net als jij vecht voor haar bijzondere kind. Voor een dochter die wéér niet gezien wordt. Die vastloopt in regels en protocollen, omdat er vooral naar beperkingen wordt gekeken – en niet naar mogelijkheden.
Wat dat met je doet, hoef ik jou niet uit te leggen. Ik heb als zorgverlener van dichtbij gezien hoe moeders als jij door het vuur gaan voor hun kind. Hoeveel kracht en liefde daarin zit – en ook hoeveel pijn en verdriet.
Mijn eerste harde ontmoeting met onrecht vergeet ik nooit. Samen met Bram, een jongen met een meervoudige beperking, stond ik in de rij bij een evenement. Hij bleek de 10.000ste bezoeker – even leek het zijn dag te worden, met ballonnen en taart…
Tot de voorzitter van de feestcommissie Bram in zijn rolstoel zag en ons snel naar een hoekje dirigeerde. Geen feest, geen foto. Alleen wat consumptiebonnen. Ik maakte ‘lawaai’, was woedend… maar nee… een ‘gewoon’ kind werd tot feestvarken gebombardeerd.
Herken je dat? Dat je soms alles op alles zet om gehoord te worden, en toch niet verder komt? Liefdevol lawaai maken… is liefde in actie. Soms is het nodig. En het is balanceren. Want je bent kwetsbaar. Je wilt het beste voor je kind, maar je hebt het systeem ook nodig.
En thuis, als de storm is gaan liggen, is er vaak dat verdriet…
Om wat je kind en jij moeten missen… om alles wat zo anders loopt dan je hoopte…
Ook daar is ruimte voor nodig. Stop het niet weg… geef het aandacht. Anders blijft het hangen en dat vreet energie.
Misschien lukt het je vandaag om even stil te staan bij hoe jij je voelt. Ook als je vandaag geen lawaai hoeft te maken… Voelen wat je nodig hebt en daar ook gehoor aan geven, geeft rust en ruimte. Al is het maar een paar minuten.
En… zoek mensen op die je écht begrijpen. Moeders die weten hoe het voelt, die niet schrikken van je emoties.
Samen delen maakt het verschil.
