21 maart: Wereld Downsyndroom Dag, en ik denk aan Tobias. Ik leerde hem kennen toen hij tien was. Inmiddels is hij de dertig gepasseerd en zijn we nog steeds bevriend.
Samen hebben we heel wat kilometers afgelegd op de tandem. En elke keer als we koeien zagen, hoorde ik achter me een blije stem: “Hé, ik zie een koe!” Iedere keer oprecht blij verrast, alsof het de eerste keer was.
Een van zijn docenten op school noemde hem een perfecte Zenleraar. Zijn rustige tempo liet haar vertragen, zijn aandacht voor het moment werkte aanstekelijk.
Zijn moeder, Annelies, kon daar maar moeilijk bij. Ze ergerde zich vaak. Tobias kon nooit even opschieten.
Vijftien jaar later zit Annelies bij me in de praktijk met stressklachten. Ze voelt dat er iets moet veranderen.
Inmiddels zijn we drie maanden bezig met het klanktraject en hoor ik Annelies enigszins verbaasd zeggen:
“Ik zat nooit op de bank, maar eh… ik doe het nu als vanzelf rustiger aan. Morgen weer een dag. Ik lijk Tobias wel.” 😊
Hoe zit het bij jou? Waarin kan jij een voorbeeld nemen aan je kind?
Als het op vertragen aankomt – ga naar buiten. Geniet van de vogels, voel de zon op je huid… en wie weet spot je een koe.
